EN
Estrada Rzeszowska
Estrada Rzeszowska Facebook
Projekty
Powrót

Stowarzyszenie na Rzecz Kobiet "Victoria" oraz Estrada Rzeszowska w ramach działalności Rzeszowskiego Inkubatora Kultury, zapraszają na bezpłatne pokazy filmów, które poruszają problemy praw kobiet na świecie. 

Cykl skłąda się z 4 filmów, które wyświetlimy w ciągu czterech kolejnych sobót począwszy od 19 listpada.

Pokazy rozpoczynają się o godzinie 19.00 a w ramach projekcji filmów zainteresowane osoby zaprosimy również do dyskusji na tematy poruszane w filmach.

 

19.11.2016 r. , godz. 19.00

Podziemnie państwo kobiet

Reżyser: Claudia Snochowska-González, Anna Zdrojewska
film dokumentalny, Polska, 2009, 42 min.

Jeżeli kobieta chce przerwać ciążę, zrobi to. Nie przeszkodzi jej w tym nawet najbardziej restrykcyjne prawo. "Podziemne państwo kobiet" to obraz polskiej rzeczywistości, w której ustawa antyaborcyjna funkcjonuje tylko na papierze.

Po raz pierwszy w Polsce na publiczną opowieść o osobistym doświadczeniu zdecydowały się kobiety, które dokonały nielegalnej aborcji. Ich głos sprowadza się do jednego: do oskarżenia społeczeństwa o hipokryzję, wyrażającej się akceptowaniem ustawy, która nie działa.

Autorki "Podziemnego państwa kobiet", ANNA ZDROJEWSKA i CLAUDIA SNOCHOWSKA-GONZALEZ, nie tylko pokazują mechanizmy działania podziemia aborcyjnego, lecz przede wszystkim oddają głos ośmiu kobietom, które odpowiedziały na ich apel i odważyły się opowiedzieć o swoich przeżyciach. Kobiety te, w różnym wieku, o różnym statusie społecznym i sytuacji życiowej przerywają "milczenie owieczek", czyli stan zbiorowego zastraszenia zdiagnozowany przez Kazimierę Szczukę w książce o tym tytule.
W Polsce od 1993 roku obowiązuje ustawa antyaborcyjna, na mocy której przerywanie ciąży z przyczyn społecznych jest zakazane. Tymczasem liczba aborcji dokonywanych w Polsce nielegalnie jest szacowana nawet na 200 tysięcy rocznie. Dostęp do bezpiecznego zabiegu przerwania ciąży jest w dużej mierze kwestią pieniędzy. Mimo tak częstych nielegalnych aborcji nie rodzi się w Polsce ruch dążący do zmiany prawa. "Handlarze i ruch oporu to zupełnie różne postawy" - mówi Katarzyna Bratkowska. Dlaczego tak trudno o zmianę? Autorki filmu próbują odpowiedzieć na to pytanie, cofając się do początków lat 90-tych i odsłaniając bezsilność ruchu obywatelskiego wobec politycznych targów. O komentarze zwracają się do czołowych polskich działaczek ruchu pro-choice, reprezentantek różnych generacji: Wandy Nowickiej, Ewy Dąbrowskiej-Szulc, Marii Jaszczuk i wielu innych. "Zajęłyśmy się problemem odmawiania kobietom prawa do decyzji, ponieważ chcemy, by żyły jako wolne, pełnoprawne obywatelki w społeczeństwie, w którym mają możliwość podejmowania autonomicznych decyzji dotyczących kształtu swojego życia. Tylko ta droga doprowadzi do sytuacji, w której na świat będą przychodziły chciane, kochane, a tym samym szczęśliwe dzieci" - mówią autorki filmu.
"Zadaniem "Podziemnego państwa kobiet" jest stać się słyszalnym głosem za prawem kobiet do podejmowania decyzji.

26.11.2016 r. , godz. 19.00

Gwałt Głosy

Tyle razy mi mówiono: nie idź przez ten las, bo cię jeszcze zgwałcą i zapomną zabić…
(„Gwałt. Głosy”)

Spektakl „Gwałt. Głosy” inspirowany jest przerażającymi wynikami badań dotyczących przemocy seksualnej i sytuacji kobiet mających za sobą doświadczenie gwałtu, przeprowadzonych przez m. in. Fundację na rzecz Równości i Emancypacji STER i Stowarzyszenie na rzecz Kobiet VICTORIA. Wynika z nich, że 87% kobiet doświadczyło jakiejś formy molestowania seksualnego. 62% brało udział w aktywności seksualnej, której nie chciało. Co piąta kobieta w Polsce ma za sobą doświadczenie gwałtu, większość z nich została zgwałcona przez bliską sobie osobę (…) 95% kobiet nikomu nie mówi o swoich doświadczeniach, ani nie zgłasza sprawy na policję czy do prokuratury.*

Tekst powstał na bazie dramatu Sylwii Chutnik, wywiadów przeprowadzonych przez Fundację STER z kobietami, wobec których stosowana była przemoc seksualna oraz rozmów prowadzonych podczas prób z aktorkami występującymi w spektaklu. W „Gwałt. Głosy” występują trzy profesjonalne aktorki i kobiety, które były ofiarami przemocy lub pracowały z kobietami, które przemocy seksualnej doświadczyły.

Twórcy spektaklu sprzeciwiają się stereotypowemu założeniu, że kobieta jest winna przemocy seksualnej, gdyż prowokuje sprawcę strojem, mimiką, gestem. Krytykują niewydolność sądów, które często zbyt łagodnie traktują sprawców, a w oskarżeniach ofiar doszukują się chęci zemsty. Mówią o gwałcie, molestowaniu seksualnym w małżeństwie, rodzinie, najbliższym otoczeniu, który jest w naszym społeczeństwie tematem tabu. Poruszany jest temat braku siły na przeciwstawienie się agresorowi, przerażającym lęku, obawie przed społecznym napiętnowaniem i odrzuceniem. Spektakl „Gwałt. Głosy” jest krzykiem ofiar pozbawionych głosu, którym zakazano mówić o przemocy, a nakazano wstydzić się i przepraszać (niezwykle przejmująca scena modlitwy słowami moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina). Jest głosem ofiar, które pozostawiono samym sobie, bez wsparcia i pomocy psychologicznej.

Agnieszka Błońska wprowadza do spektaklu postać Czerwonego Kapturka, nawiązując do psychologicznej interpretacji baśni braci Grimm, w której czerwona czapeczka jest oznaką rodzącej się seksualności. Czerwony kapturek jest na scenie cały czas, jest swego rodzaju symbolem ofiar przemocy. Spektakl Agnieszki Błońskiej bardzo mocno działa na emocje widza. Przeraża scena przemocy przedstawiona w formie wykonywanej solowo choreografii. Wywołuje konsternację opowieść dziewczyny molestowanej seksualnie, która z boku sceny, siedzi na krześle, odwrócona do widza plecami, spięta i zgarbiona. Ciekawym pomysłem jest to, że wybrane kwestie aktorki powtarzają wielokrotnie, stopniowo zwiększając nasilenie głosu, co przywodzi na myśl skojarzenie z natrętnymi myślami, od których nie sposób się uwolnić. Uwagę przyciągają niezwykle wymowne spojrzenia aktorek pełne wyrzutu, cierpienia, łez, ale emanujące też niezwykłą siłą. Spektakl kończy ciężki rockowy utwór śpiewany growlem, bowiem tylko przez muzykę kojarząca się z agresją i brutalnością można wyrazić rozpacz, ból – krzyk ofiar.

„Gwałt. Głosy” wywołuje ogromne emocje, wbija w fotel, sprawia, że mamy ciarki na plecach i łzy w oczach, ale bije z niego ogromna siła, siła kobiet, które nie boją się mówić o przemocy. „Gwałt. Głosy” to bardzo ważny i potrzebny spektakl, bowiem może stać się bodźcem do podjęcia decyzji o przeciwstawieniu się agresorowi. Może pomóc kobietom w uświadomieniu sobie, że są ofiarami przemocy, bowiem działające mechanizmy obronne: racjonalizowanie, bagatelizowanie, zaburzają ocenę sytuacji i sprawiają, że nie dostrzegamy problemu.

3.12.2016 r. , godz. 19.00

Kobieta bez przestrzeni

Czy kobiety mają dziś realny wpływ na politykę, gospodarkę, naukę, kulturę, świat biznesu? A jeśli tak, to czy wiemy o tym, czy to zauważamy?

Analiza obrazu współczesnej kobiety, jaki kreują media, pokazuje, że jesteśmy bombardowani wizerunkiem kobiety-opiekunki ogniska domowego oraz kobiety-obiektu seksualnego, natomiast mężczyzna to opoka istniejącego porządku, głowa rodziny, biznesmen, polityk. W ten sposób stereotypy związane z płcią są stale utrwalane.

Świat reklamy skupia się z jednej strony na wyglądzie zewnętrznym kobiet, tworząc wyidealizowany, zafałszowany obraz i przyczyniając się tym samym do potęgowania kompleksów nawet u małych dziewczynek, z drugiej strony pokazuje kobiety w domu, podczas typowo kobiecych zajęć. Podobną sytuację można zaobserwować w kinie, telewizji, literaturze. Popularne, ogólnodostępne seriale w większości wzmacniają stereotypowy wizerunek kobiet, bohaterki, nawet czynne zawodowo prawniczki, dziennikarki czy bizneswomen, przeżywają na ekranie swoje "kobiece" problemy, skupione wokół życia rodzinnego. Pozornie wyzwolone seksualnie, w rzeczywistości dążą do znalezienia męża i założenia rodziny bądź przeżywają kryzys w związku ze swoją samotnością.

Nie sprzyja przełamywaniu tego wizerunku również tendencja do uprzedmiotowienia i infantylizacji kobiet, którą zaobserwować można nie tylko w modzie czy przemyśle kosmetycznym, ale także w wielu środowiskach: na uczelniach, gdzie mimo często przewagi liczebnej studentek i absolwentek kariery naukowe robią głównie mężczyźni, w biznesie, gdzie kobietom powierza się mniej odpowiedzialne i mniej prestiżowe stanowiska, w polityce, a nawet w życiu społecznym.

Film został zainspirowany "Miss Representation" Jennifer Siebel Newsom, który ma zwrócić uwagę masowego widza na te zjawiska i ukazać ich skutki. Chcemy zachęcić zarówno kobiety, jak i mężczyzn do krytycznego spojrzenia na kwestię reprezentacji kobiet w szczególnej przestrzeni publicznej, jaką jest przekaz medialny. Zauważamy bowiem, że proces wyrównywania szans, który ma doprowadzić do równowagi pomiędzy obecnością kobiet i mężczyzn w większości sfer życia publicznego, jest procesem nie tylko nieuniknionym we współczesnej Europie, ale także pożądanym dla prawidłowego funkcjonowania demokracji na wszystkich jej płaszczyznach. Jednym z głównych zadań projektu jest odpowiedź na pytanie, czy kobiety mogą zmienić w jakiś sposób te sfery życia publicznego, które dziś są zdominowane przez mężczyzn, a jeśli tak, to czy będą to zmiany pozytywne dla ogółu społeczeństwa.

Dlaczego w polskiej polityce jest więcej mężczyzn, niż kobiet? Jak to się dzieje, że w zarządach i radach nadzorczych spółek zasiadają głównie mężczyźni? Z jakiej przyczyny ponad 80 proc. tytułów profesorskich należy do mężczyzn, choć kobiety stanowią 51,6 proc. obywateli naszego kraju? Czy jest to efekt stereotypowo narzucanych kobietom ról społecznych czy też samoograniczeń, którym kobiety same się poddają? Na ile środowisko, w jakim polskie kobiety funkcjonują (wychowanie, edukacja, system prawny, kultura) sprzyja bądź zniechęca je do aktywności w przestrzeni publicznej?

Filmowy projekt w reżyserii Grzegorza Karbowskiego analizuje środowiska polskiej polityki, biznesu, kinematografii, teatru, nauki, reklamy i mediów, zachęcając widzów do krytycznego spojrzenia na obecność kobiet w przestrzeni publicznej.

60 minut

Film, zrealizowany przez Video Studio Gdańsk i Stowarzyszenie Waga, powstał w ramach programu „Obywatele dla Demokracji", finansowanego z Funduszy EOG.

10.12.2016 r. , godz. 19.00

Drużyna E

Human Rights Watch (HRW) to jedna z najbardziej kompetentnych organizacji zajmujących się ochroną praw człowieka na świecie. Jej słynne z obiektywizmu i rzetelności raporty piętnują wszelkie naruszenia praw jednostki, nie tylko w krajach rządzonych przez bezwzględnych dyktatorów, ale także w tak zwanych starych demokracjach  Tytułowy E-Team (Emergency Team) to zespół ekspertów HRW, którzy w momentach kryzysowych na miejscu najcięższych zbrodni, niejednokrotnie z narażeniem życia, badają świeże ślady, gromadzą zeznania świadków i dowody rzeczowe. Autorzy filmu towarzyszą członkom E-Teamu podczas kilku niebezpiecznych misji. Nerwowe ujęcia z ręki pozwalają nam niemal fizycznie odczuć stres nieustannie towarzyszący im w pracy. Anna i Ole udają się do Syrii, by na miejscu zbadać kwestię używania przez siły rządowe zakazanych przez prawo międzynarodowe bomb kasetowych. Kamera z bliska rejestruje szczegóły wyprawy: szaleńczy bieg przez zieloną granicę między Turcją a Syrią, momenty grozy podczas ostrzału, rozpacz ludzi, którzy przed chwilą stracili bliskich i nieoczekiwane wyznanie Anny, która oznajmia mężowi, że jest w ciąży. Kolejne misje, kolejne państwa: czwórka protagonistów przemierza coraz to nowe miejsca konfliktów, w nadziei na to, że ujawnienie szokującej prawdy zmusi w końcu społeczność międzynarodową do działania.

90 ' , 2014 USA reżyser: Katy Chevigny & Ross Kauffman / zdjęcia: Rachel Beth Anderson, Ross Kauffman / montaż: David Teague / produkcja: Big Mouth Productions, Red Light Films /

Projekcje odbywają się w Rzeszowskim Inkubatorze Kultury (budynek Estrady Rzeszowskiej za Galerią Graficą) ul. Jagiellońska 24.

Wstęp na pokazy jest bezpłatny!

Organizatorami pokazów są:
Stowarzyszenie na Rzecz Kobiet "Victoria" oraz Estrada Rzeszowska w ramach działalności Rzeszowskiego Inkubatora Kultury

Kalendarium
Więcej
  • 16.08.2020
    00:00
    [on-line] Napisz z nami bajkę | Konkurs
    Więcej
  • 16.08.2020
    00:00
    [on-line] Transmutacja II | wystawa grafik Shadiego
    Więcej
Galeria
Więcej
  • PIERWSZA GALERIA - AKWARIUM
Partnerzy
  • Estrada Rzeszowska
  • MKiDN
  • Wschód Kultury
  • Narodowe Centrum Kultury
  • Kultura w Rzeszowie
  • Strony WWW Rzeszów
  • Rzeszowie ASY
  • Rzeszowska Akademia Fotografii
  • Erasmus+
  • INPRO
inkubatorkultury.eu, ul. Jagiellońska 24, 35-025 Rzeszów
Facebook widget
Newsletter

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania plików cookies w Twojej przeglądarce.